Bez wątpienia „Kochając Sylvię Plath”to książka, która wzbudziła we mnie ogromne zainteresowanie i emocjonalne zaangażowanie. Czytałem wolno, odkładałem ją, wracałem, podkreślałem fragmenty. Czułem, że obcuję z czymś ważnym – nie tylko dla fanów Plath, ale dla wszystkich, którzy chcą zrozumieć, jak powstają literackie mity i kto na nich zyskuje. To także książka o pamięci. Po niektóre tytuły sięga się z wewnętrznym niepokojem. Już przed otwarciem pierwszej strony wiadomo, że to nie będzie bezpieczna, i tylko „ładna” lektura na jeden wieczór. To książki, które wchodzą głęboko, naruszają spokój, uruchamiają emocje, których nie da się zamknąć wraz z ostatnim zdaniem. Zostają pod powiekami, wracają w myślach, domagają się ciszy i uwagi długo…

To literatura ambitna, wymagająca uwagi, ale dająca ogromną satysfakcję. Polecam ją szczególnie czytelnikom, którzy szukają treści głębokich, wielowarstwowych i odważnych. Takich, które nie tylko opowiadają historię, ale też dotykają współczesnego świata w jego najbardziej newralgicznych punktach. Magdalena Parys po raz kolejny udowadnia, że potrafi pisać powieści ważne. „Floren” nie jest tylko finałem trylogii – to mocny literacki głos w rozmowie o Europie, pamięci i odpowiedzialności. I dokładnie takiej literatury dziś potrzebujemy. Są książki, które nie pozwalają czytać się obojętnie. Od pierwszych stron czujesz, że wchodzisz na teren, gdzie każde słowo ma ciężar, a każde zdanie może prowadzić w stronę prawdy, której wcale nie jesteś pewien, czy chcesz dotknąć. „Floren” Magdaleny…

Edyta M. Matejko świetnie operuje napięciem. Akcja nie pędzi na oślep, ale też ani przez moment nie zwalnia do poziomu nudy. Każda scena ma swoje uzasadnienie, każdy wątek prowadzi do czegoś większego. Czytelnik nie dostaje wszystkiego na tacy. Musi czytać uważnie, wyciągać wnioski, podejrzewać i wątpić. A to w urban fantasy cenię najbardziej. Styl autorki zasługuje na uznanie. Narracja jest płynna, obrazowa, momentami wręcz filmowa. Niektóre książki zaczynają się niewinnie – od spokojnego zdania, zwyczajnej sceny, bohaterki, która jeszcze nie przeczuwa, że jej świat za chwilę pęknie jak lustro. A potem przychodzi moment, w którym wszystko przyspiesza. Napięcie zagęszcza się jak mgła nad Odrą, serce bije szybciej, a czytelnik orientuje…

To, co szczególnie mnie zachwyca, to sposób, w jaki Horowitz zamienia literaturę w pole śledztwa. Zabójca ma być ukryty w tekście powstającej powieści. Nie w dowodach, nie w aktach, ale w słowach, zdaniach, niedopowiedzeniach. To ukłon w stronę czytelników, którzy kochają czytać uważnie, czujnie, z ołówkiem w głowie. Akcja przenosi nas częściowo do południowej. Horowitz nie epatuje brutalnością, nie idzie na skróty. On dawkuje napięcie z zegarmistrzowską precyzją. Zdarza się, że otwieram książkę z czystej ciekawości, a po kilku stronach orientuję się, że nie mam już nad nią kontroli. To ona przejęła kontrolę nade mną. A raczej historia zapisana na jej kartach. Myśli zaczynają krążyć wokół fabuły, napięcie wpełza niepostrzeżenie…

Horowitz robi tu coś, co uwielbiam: pokazuje, że fikcja potrafi mieć długie cienie, a zapisane kiedyś słowa mogą wrócić i zażądać odpowiedzi. Pragnę zaznaczyć, że zachwyca mnie sposób, w jaki ta historia została skonstruowana. Autor bawi się konwencją, miesza poziomy narracji, prowadzi czytelnika przez labirynt tropów, aluzji i niedopowiedzeń. To książka o książkach, zbrodni i odpowiedzialności autora za to, co zostawia na papierze. Są takie momenty w życiu czytelnika, kiedy książka trafia dokładnie w jego czytelnicze gusta. „Morderstwa w Suffolk” Anthony’ego Horowitza to właśnie taka lektura. Nie czyta się jej „przy okazji”. Ona wciąga, przyciąga i nie pozwala się odłożyć, jakby szeptała: jeszcze jeden rozdział, jeszcze jedna strona, jeszcze jedno…

W „Piasecznikach” widać, że mamy do czynienia z twórcą w pełni świadomym swoich możliwości. On wie, jak dawkować informacje. Wie, kiedy przyspieszyć, a kiedy pozwolić historii oddychać. Wie też, jak sprawić, by czytelnik poczuł się nieswojo. Co ważne, mimo że to krótkie formy, żadna z nich nie sprawia wrażenia niedokończonej. Są autorzy, którzy zapisują się w historii literatury jedną serią. A są tacy, którzy zanim stworzyli swoje opus magnum, już dawno udowodnili, że potrafią budować światy z rozmachem, precyzją i niepokojącą przenikliwością. „Piaseczniki” George’a R.R. Martina to właśnie taki dowód. Zanim powstało Westeros, zanim rozbrzmiały słowa o nadchodzącej zimie, Martin eksplorował kosmos – i robił to z taką samą intensywnością,…