„Na krwawych skrzydłach” to propozycja dla tych, którzy lubią, gdy literatura fantasy łączy niebezpieczny świat z emocjami, a walka o przetrwanie splata się z walką o własne serce. To zaproszenie do akademii, w której lepiej nie pokazywać wszystkich kart, ostrożnie dobierać sojuszników i pamiętać, że nawet najpiękniejsze obietnice mogą mieć swoją cenę.
Czytaj wpis →
„Stracone w ogniu” odbieram jako czytelniczą ucztę. Taką, która z każdą przekładaną stroną coraz mocniej rozgrzewa emocje. Nie chodzi tutaj wyłącznie o tempo wydarzeń. Liczy się atmosfera, rosnące napięcie i poczucie, że za kolejnym rozdziałem może czekać informacja, która zmieni nasze spojrzenie na wcześniejsze wydarzenia. Ogień w tej książce jest czymś więcej niż tylko elementem fabuły. Staje się symbolem niszczenia, oczyszczania, gniewu, tajemnic i prawdy, która potrafi boleć bardziej niż kłamstwo. To bardzo dobrze wykorzystany motyw, ponieważ pozwala autorce zbudować wokół historii dodatkową warstwę emocjonalną.
Czytaj wpis →
Największą siłą tej książki jest dla mnie sposób, w jaki Rafał Glina prowadzi czytelnika przez kolejne etapy opowieści. Nie dostajemy wszystkiego od razu. Historia rozwija się stopniowo, a informacje są dawkowane w taki sposób, by utrzymywać zainteresowanie. Dzięki temu lektura staje się czymś więcej niż zwykłym poznawaniem fabuły. Staje się próbą rozwiązania zagadki. Czytelnik zaczyna obserwować bohaterów, analizować ich zachowania, zastanawiać się nad ich motywacjami i szukać odpowiedzi między wierszami. To właśnie ten rodzaj lektury lubię najbardziej – kiedy książka nie tylko opowiada mi historię, ale również angażuje mnie w jej odkrywanie.
Czytaj wpis →
Ogromnie doceniam kreatywność autorki w konstruowaniu fabuły. Nancy Springer nie ogranicza się do prostego schematu, w którym detektyw otrzymuje zagadkę, zbiera wskazówki i na końcu przedstawia rozwiązanie. W „Sprawie znaku mangusty” śledztwo prowadzi nas do świata wydawniczego, który okazuje się znacznie bardziej skomplikowany i niebezpieczny, niż można przypuszczać.
Czytaj wpis →
„Cesarzowa Piotra. Tom 2” to propozycja dla czytelników, którzy lubią powieści historyczne z wyrazistym portretem psychologicznym. To książka o przemijaniu, przemocy, miłości i rozczarowaniu, ale również o sile człowieka, który mimo przeciwności próbuje odnaleźć siebie. Nie obiecuje łatwych odpowiedzi. Zamiast tego prowadzi przez wspomnienia kobiety, która u kresu życia musi spojrzeć prawdzie w oczy.
Czytaj wpis →
„Cesarzowa Piotra. Tom 1” jest więc powieścią o czasie, który odbiera człowiekowi kolejne możliwości, i o przemocy, która potrafi przybierać zarówno brutalną, jak i pozornie elegancką postać. To również opowieść o próbach odnalezienia siebie pośród doświadczeń, które mogłyby złamać niejednego człowieka. W tle pozostają wojna, marzenia i piękno, które czasem rodzi się właśnie tam, gdzie trudno byłoby się go spodziewać.
Czytaj wpis →
Jednym z największych atutów „Wrót popiołów” jest dla mnie kreatywność Kamili Cudnik w konstruowaniu historii. Autorka nie traktuje przeszłości jak zamkniętej księgi, którą wystarczy otworzyć, aby przedstawić kilka wydarzeń i znanych dat. Wykorzystuje historyczne tło, by stworzyć wielowymiarową opowieść o ludziach, których życie zostaje wystawione na ciężką próbę.
Czytaj wpis →
Kreatywność autorki w konstruowaniu tej historii zasługuje na oklaski na stojąco. To nie jest po prostu książka, którą się czyta – to jest zaproszenie do czytelniczej uczty, z której nikt nie wyjdzie głodny emocji. Ta opowieść rozgrzewa nasze emocje, a jednocześnie sprawia, że przechodzą nas dreszcze. Jest w niej elegancja stylu, głębia psychologiczna bohaterów i ten specyficzny, gotycki wręcz klimat, który sprawia, że od książki po prostu nie da się oderwać. Siedziałem wieczorem z filiżanką herbaty i myślałem sobie: „No dobra, jeszcze jeden rozdział i idę spać”. Oczywiście skończyło się na zarwanej nocy, bo musiałem dowiedzieć się, jak to wszystko się skończy!
Czytaj wpis →
...Na początku moim założeniem było napisanie powieści o bardziej historycznym charakterze, jednak sama wojna trzydziestoletnia jest mocno zmitologizowana, był to czas, który odcisnął się traumatycznie w pamięci, zwłaszcza na terenach obecnych Niemiec. Stąd moja decyzja by odejść od czystego realizmu. Zależało mi na pokazaniu katastrofy tego konfliktu w sposób, w jaki mogli go postrzegać żyjący wtedy ludzie...
Czytaj wpis →
...Atmosferę staram się budować powoli. Nie zależy mi na tym, żeby straszyć czytelnika na każdej stronie. Znacznie bardziej interesuje mnie cisza przed czymś niepokojącym, pozornie nieważny szczegół, dziwne zachowanie znajomej osoby albo miejsce, które nagle przestaje wydawać się bezpieczne. Las czy jezioro nie muszą być same w sobie przerażające. Wystarczy, że bohater wraca tam z pamięcią o czymś, czego nigdy do końca nie wyjaśnił...
Czytaj wpis →
