„Tinder bez filtra – Historie prawdziwe” to niezwykle prawdziwa książka. Wzruszająca, rozśmieszająca, szczera i co ważne przepełniona empatycznym spojrzeniem autorki na tinderowe podboje miłosne. Jedni mogą odebrać ją jako przestrogę, inni jako dobrą zabawę, odskocznię od miłosnych niepowodzeń. Warto również podkreślić, że książka Sabiny Czerwińskiej działa jak swoiste lustro – nie tylko dla użytkowników Tindera, ale dla wszystkich, którzy próbują odnaleźć się w świecie relacji opartych na pośpiechu, skrótach myślowych i powierzchownych ocenach. Czy istnieje miłość od pierwszego kliknięcia? Czy miłość w sieci, jest na tyle mocna, aby osiedliła się w sercach na całe życie? „Tinder bez filtra – Historie prawdziwe” Sabiny Czerwińskiej to książka, która zadaje pytania i co…

Pragnę podkreślić, że czytałem tę książkę z narastającym napięciem. To nie jest akcja pędząca na złamanie karku. To napięcie psychologiczne. Ciche. Lepkie. Takie, które siada na karku i trzyma w kleszczach permanentnego napięcia. Zdecydowanie największym punktem „Genu trzech” są pytania o granice nauki. O odpowiedzialność jednostki. Jarosław Karbowski nie podaje gotowych rozwiązań. On prowokuje. Zmusza do myślenia. I robi to w sposób, który bardzo cenię jako czytelnik – bez akademickiego nadęcia, za to z ogromnym szacunkiem do inteligencji odbiorcy. „Gen trzech” Jarosława Karbowskiego to zdecydowanie książka, która czyta się sama. To również książka, która czyta każdego, kto po nią sięgnie, ona miesza w myślach, pozostawia po sobie niepokój, którego nie…

Jeśli kochasz książki historyczne, ale takie, które mówią głosem emocji, a nie suchych faktów, to zdecydowanie „Akuszerka w Berlinie” jest dla Ciebie. Dla mnie to jedna z tych powieści, które zostają na długo. Które przypominają, po co w ogóle czytamy książki — żeby lepiej rozumieć świat i ludzi. Z całego serca przyznaję jej tytuł NIK – Najlepszej Interesującej Książki. Czytajcie. Przeżyjcie. I pozwólcie tej historii Was poruszyć. „Akuszerka w Berlinie” rozrywa serce i składa je na nowo. To bez wątpienia powieść, która już na zawsze zapada w czytelnicze serca. Historia, którą poznajemy porusza do cna, dotyka najczulszych strun naszych emocji. Druga książka Anny Stuart, którą przeczytałem, poruszyła mnie tak bardzo,…

Bez wątpienia „Zesłana miłość” to książka, która zasługuje na miano NIK — Najlepszej Interesującej Książki. Za emocje. Za prawdę uczuć. Za historię opowiedzianą cicho, ale niezwykle mocno. Jeśli kochasz książki, które nie są tylko „do przeczytania”, ale do przeżycia — ta historia jest dla Ciebie. Zdecydowanie polecam Waszej czytelniczej uwadze. Są takie książki, które biorę do ręki z ciekawości, a odkładam z nostalgią w sercu i myślą: „ja tego szybko nie zapomnę”. Dla mnie „Zesłana miłość” Katarzyny Maludy właśnie taka jest. To nie jest tylko powieść historyczna. To opowieść, która wzrusza i bardzo długo rezonuje w środku. Młoda Justyna i jej brat Marian — po powstaniu styczniowym wyrwani z własnego…

Warto zaznaczyć, że styl Rafała Olendra jest oszczędny, momentami chłodny, lecz co ważne bardzo prawdziwy, niepozbawiony szczerości, niezwykle sugestywny. Opisy miasta i jego mieszkańców, tworzy w naszej psychice permanentny klimat zagrożenia uświadamiając nas o zagrożeniu moralnego rozkładu wartości, które powinny być zapisane i przestrzegane w dekalogu człowieczeństwa. Pisarz zaimponował mi umiejętnością utrzymania napięcia, które sprawiało, że nie chciałem odkładać lektury na potem. A teraz wiem, że największą mocą tej historii jest jej ładunek emocjonalny. „Pracownik. Miasto zbrodni” to mocny, dojrzały thriller kryminalny, który polecam Waszej czytelniczej uwadze. „Pracownik. Miasto zbrodni” Rafała Olendra to nie tylko wciągająca historia, to przede wszystkim mroczny portret systemu i sumienia ludzi – mieszkańców miasta, które…

Pragnę zaznaczyć, że Maja Adamik zaimponowała mi nie tylko tematem podjętym na kartach swej debiutanckiej powieści, lecz również stylem, w jakim poprowadziła tę historię. Ważne jest to, że przemoc nie są epatowaniem okrucieństwem, lecz jest formą pisarskiej sztuki, ekspresji autorki, która imponuje budowaniem atmosferą wyłaniających się z kart thrillera pt. „Prawo ciała”. Maja Adamik stworzyła powieść, która łączy w sobie elementy thrillera, kryminału i dramatu psychologicznego. Pisarka zaprasza nas do wewnętrznej dyskusji na temat zła oraz prawa, które często staje przed moralnym dylematem. „Prawo ciała” Mai Adamik to powieść, która od pierwszych stron jasno sygnalizuje, że nie będzie jedynie kolejnym thrillerem prawniczym ani klasycznym kryminałem o polowaniu na seryjnego mordercę.…

Pragnę podkreślić, że lektura tej książki wywołała u mnie autentyczny czytelniczy zachwyt. Czułem to napięcie, kiedy odkłada się codzienne sprawy tylko po to, by wrócić do lektury. Towarzyszyła mi również satysfakcja, że mój czytelniczy nos mnie nie zawiódł, a Thomas Arnold dowiódł, że jest pisarzem z charakterem!!! Proszę mi wierzyć, że mój zachwyt nad twórczością autora jest ogromny i należny wobec kunsztu tworzenia przez niego historii mrożących krew w żyłach. Są książki, które już od pierwszych stron budzą ekscytację, dając poczucie obcowania z literaturą gatunkową najwyższej próby. „Trzecia córka” Thomasa Arnolda zdecydowanie wpisuje się w to stwierdzenie. Autor nie tylko imponuje kreatywnością w rysowaniu historii, lecz również potwierdza i uzasadnia…

Pragnę nadmienić, że lektura „Rycerza Siedmiu Królestw” była dla mnie doświadczeniem niemal intymnym. To było jak powrót do domu, ale domu sprzed burzy. Każda strona budziła we mnie to szczególne wzruszenie, które pojawia się wtedy, gdy autor prowadzi czytelnika po dobrze znanym świecie, ale pokazuje go z zupełnie nowej perspektywy. Czułem autentyczną radość z drobnych detali, z nazwisk rodów, z aluzji do przyszłych wydarzeń, z poczucia, że obcuję z żywą historią tego świata, a nie jedynie z dodatkiem do głównego cyklu. „Rycerz Siedmiu Królestw” George’a R.R. Martina to książka, która wzbogaca czyt-NIKOwą biblioteczkę tytułem godnym miana NIK – Najlepszej Interesującej Książki. Otwierając się na jej lekturę powracamy do Westeros w…

Zdecydowanie styl Magdy Knedler jest największym atutem książki. Jej język jest elegancki, obrazowy, a jednocześnie niezwykle emocjonalny. Autorka potrafi jednym zdaniem oddać stan ducha bohaterki, kilkoma detalami zbudować sugestywny obraz miasta czy wnętrza. Czytając „Medeę z Wyspy Ognia”, czułem autentyczny zachwyt nad jej warsztatem – nad tym, jak płynnie łączy historię, psychologię i literacką metaforę. To proza, która wciąga, porusza i zostaje w pamięci na długo po odłożeniu książki. „Medea z Wyspy Ognia” Magdy Knedler to powieść, która po raz kolejny potwierdza, że mamy do czynienia z autorką obdarzoną niezwykłą wrażliwością, literacką wyobraźnią i rzadkim talentem do opowiadania o ludzkich losach na tle wielkiej historii. To książka, która mnie zachwyciła…

Zdecydowanie na szczególną uwagę zasługuje ton książki. Czarny humor nie jest tu dodatkiem, lecz integralnym elementem narracji. Marcin Łoziński z premedytacją zestawia brutalność z groteską, co momentami wywołuje śmiech podszyty dyskomfortem. To śmiech, który szybko grzęźnie w gardle, bo za ironią kryje się gorzka diagnoza współczesnego świata: rzeczywistości zdominowanej przez wizerunek, lajki i medialne narracje, w których prawda nie ma większego znaczenia, dopóki nie staje się widowiskiem. Warto dodać, że debiutujący pisarz zaimponował mi stylem, w jakim rozpisał tę historię na kartach swej książki. Debiutancka powieść Marcina Łozińskiego „Dynastia krwi” to propozycja, która zaskakuje już na poziomie samego pomysłu. Sensacyjny thriller kryminalny spleciony z czarną komedią, w którym głównymi bohaterami…